فارنهایت (Fahrenheit) واحدی برای اندازهگیری دماست که بیشتر در ایالات متحده آمریکا و گاهی در برخی کشورهای دیگر استفاده میشود. این مقیاس در اوایل قرن هجدهم توسط فیزیکدان آلمانی، دانیل گابریل فارنهایت، ابداع شد. فارنهایت بر اساس نقطه انجماد و نقطه جوش آب در فشار استاندارد جوی تعریف میشود؛ بهطوریکه آب در ۳۲ درجه فارنهایت یخ میزند و در ۲۱۲ درجه فارنهایت به جوش میآید، و بین این دو نقطه ۱۸۰ درجه فاصله وجود دارد.
کوچکتر بودن فاصله درجات در مقیاس فارنهایت باعث میشود هنگام استفاده از اعداد صحیح، دما با دقت بیشتری بیان شود؛ موضوعی که میتواند در توصیف وضعیت هوا یا دمای داخل ساختمان مفید باشد. برخی افراد این مقیاس را شهودیتر میدانند، اما این مسئله معمولاً به عادت و آشنایی آنها با این سیستم برمیگردد.
امروزه فارنهایت در سطح بینالمللی کاربرد گستردهای ندارد، زیرا بیشتر کشورها مقیاس سلسیوس (°C) را به عنوان استاندارد پذیرفتهاند.